برای تعیین کیفیت عسل، استاندارهایی برای این محصول تعریف شده است که وجود این استاندارها نشان دهنده سطح کیفیت عسل است. استاندارد عسل طبیعی شامل درصد رطوبت عسل، حداکثر میزان ساکارز آن، حداکثر میزان hmf و… می باشد. طبیعی بودن عسل مشروط به وجود ترکیبات عسل در محدوده این استاندارها می باشد.

نوشته‌ها

مهم ترین مواد تشکیل دهنده عسل طبیعی

مهم ترین مواد تشکیل دهنده عسل و یا عناصر تشکیل دهنده عسل طبیعی، علاوه بر انواع قندهای عسل، ویتامینها و پروتئین ها و مواد معدنی، چهار ویژگی ضد میکروبی آن نیز می باشد.

عسل فشار اسمزی بالایی دارد

اول از همه این که عسل دارای فشار اسمزی بالایی است یعنی این ماده دارای آب کمی، معمولا کمتر از ۱۸ درصد می باشد.

وقتی این ماده با بافتی تماس برقرار می کند، آب سلول ها را جذب می کند و آن ها را می کشد.

عسل شدیدا اسیدی است

دوم این که عسل شدیدا اسیدی است. متوسط اسیدیته(PH) عسل خیلی متغیر و در بیشتر موارد پایین تر از ۴ است که آن را از بیشتر مواد غذایی و حتی تعدادی از اسیدها اسیدی تر می کند.

اسیدیته بالا از رشد بیشتر میکروب ها جلوگیری می کند.

تولید پراکسید هیدروژن با عسل

سوم این که عسل توانایی آن را دارد که در شرایط خاص تولید پراکسید هیدروژن کند.

پراکسید هیدروژن به عنوان ماده ای ضد عفونی کننده برای سال هاست که استفاده می شود. اما به علت این که این ماده در حضور نور و هوا ناپایدار است، ذخیره و استفاده از آن مشکل است.

همچنین پراکسید هیدروژن در غلظت بالا برای بافت های انسان خیلی سمی بوده و به این دلیل برای ضد عفونی موضعی چندان مورد توجه قرار نگرفته است.

عسل این مشکل را حل کرده و سازگاری ایده آل برای تولید پراکسید هیدروژن به میزان کنترل شده را فراهم آورده است.

مواد گیاهی موجود در عسل

چهارم اینکه، عسل حاوی مواد گیاهی دیگری است که از شهد گل ها به دست می آید.

یکی از آن ها که اخیرا در محتویات عسل کشف شده، متیل گلی اکسال است.

برای مثال این ماده خاصیت ضد باکتریایی بسیاری دارد و در عسل مانوکا مقدار آن بیش از ۱۰۰۰ برابر سایر عسل ها می باشد.

از جمله همین دلایل است که توانسته عسل را به عنوان یک ماده شفابخش در بین مردم برای سالیان سال حفظ کند.

تعیین درصد رطوبت انواع عسل

درصد رطوبت عسل یا آب عسل، از شاخص های تعیین کننده کیفیت انواع عسل های طبیعی می باشد که در این مقاله، این عامل به طور کامل از جمله براساس ویژگی ها، روش های اندازه گیری، دستگاه ها و … بررسی می شود.
میزان آب یا رطوبت عسل معمولا بسیاری از خواص عسل را تحت تاثیر قرار داده و محققین زیادی کوشیده اند تا آن را اندازه گیری کنند.
یکی از آزمایش های اصلی بررسی روش های فیزیکی و شیمیایی، اندازه گیری رطوبت عسل است؛ برای تعیین درصد رطوبت عسل از خواص فیزیکی چسبندگی، تراکم، گرانش و شاخص شکست نور (رفرکتومتر) استفاده می شود.

چسبندگی عسل
چسبندگی یعنی مقاومت هر ماده در برابر جاری شدن که زنبورداران آن را اندام یا بدنه نیز می نامند. چسبندگی مانند سایر خواص فیزیکی بستگی به ترکیبات و به ویژه رطوبت دارد.

با اندازه گیری چسبندگی می توان میزان رطوبت عسل را تعیین کرد. بسیاری از زنبورداران از ویژگی چسبندگی برای اندازه گیری میزان رطوبت استفاده می کنند.
این عمل با مشاهده سرعت بالا رفتن یک حباب بزرگ هوا در ظرف عسل انجام می شود، که ممکن است بسیار گمراه کننده باشد زیرا میزان چسبندگی به دمای محیط و میزان پروتئین عسل وابسته است.
چسبندگی اهمیت زیادی برای زنبورداران و تولیدکنندگان عسل دارد زیرا چسبندگی زیاد باعث می شود تا عسل به خوبی از ظرف خارج نشده و استخراج آن از شان نیز مشکل شود، همچنین میزان صاف شدن و از بین رفتن حباب های هوا در این عسل کاهش می یابد.
چسبندگی حجم عسل در اثر حرارت کم می شود. اندکی حرارت دادن به عسل باعث می شود که عملیات استخراج، عبور از لوله ها و خالی شدن ظروف سریع تر گردد. همچنین بهتر است برای حفظ کیفیت بهتر عسل باید از دماهای پایین و لوله هایی با قطر بیشتر استفاده شود.


دستگاه رطوبت سنج یا رفرکتومتر عسل

ساده ترین روش اندازه گیری رطوبت عسل استفاده از دستگاه اندازه گیر دستی شکست نور (رفرکتومتر عسلیا انکسار سنج) است که ضمن اصلاح دما بسیار دقیق بوده و خطای استاندارد آن ۴% است نوع نیمکتی این دستگاه دقت عمل زیادی دارد.
عسل مانند تمام مواد طبیعی خاصیت پلاریزاسیون داشته و نور پلاریزه را به سمت چپ می چرخاند. این خاصیت بدلیل وجود قندها بوده و هر یک از قندها چرخش ویژه ای دارند که به دقت قابل اندازه گیری است و سال هاست از این روش برای اندازه گیری قندها استفاده می شود.
در گذشته برای اندازه گیری قندها از روش تجزیه عسل استفاده می شد ولی با توجه به این که عسل ماده پیچیده ای است اطلاعات دقیقی در مورد میزان هر یک از قندها نبود.
مدت ها پیش محققین مطلع بودند که عسل طبیعی دارای چرخش نوری به چپ است. این مسئله عمدتا به دلیل فزونی لوولوز بر دکستروز است (دکستروز چرخش به سمت راست دارد).


اندازه گیری رطوبت عسل بر اساس تراکم

تراکم یک ماده در واقع وزن ماده در هر واحد حجم است. گرانش ویژه (یا تراکم نسبی) نسبت وزن یک حجم ماده به وزن همین حجم آب در دمای معین است.
این مقادیر با اندازه گیری وزن حجم های معین و با استفاده از آبنگار یا توازن گرانش ویژه به دست می آیند، ضمنا این ویژگی ها با توجه به دما و رطوبت عسل تغییر می کنند.
آبنگار brix معمولا برای اندازه گیری محلول های ساکارز بکار رفته و درصد ساکارز را به طور مستقیم تعیین می کند. آبنگار اندازه گیری عسل به صورت تجاری نیز وجود دارد.
میزان تراکم عسل بستگی به رطوبت آن داشته و عسل کم رطوبت معمولا در زیر عسل با رطوبت بالا قرار می گیرد، مگر آن که با دقت مخلوط شوند. عسلی که در معرض هوای مرطوب باشد آب را جذب کرده و یک لایه عسل رقیق تشکیل می دهد که به دلیل تراکم کمتر مدت ها روی سطح باقی می ماند.


رطوبت عسل

رطوبت یکی از مهمترین ویژگی های عسل بوده که بر حفظ کیفیت، شکرک زدن و حجم کل عسل تاثیر زیادی دارد.
همچنین جاذب الرطوبگی یعنی توانایی یک ماده برای جذب رطوبت هوا، که به صورت رطوبت نسبی هوا نشان داده می شود و زمانی با ماده توازن دارد که رطوبت جذب نکرده و نیز از دست ندهد. این ویژگی حائز اهمیت بوده زیرا افزایش رطوبت عسل می تواند آن را فاسد کند. گفته می شود که رطوبت در غذاهای حاوی عسل حفظ می گردد.
جاذب الرطوبه بودن عسل بستگی زیادی به مقادیر قندها به ویژه لوولوز دارد و در انواع عسل فرق می کند. مقدار رطوبت عسل با رطوبت نسبی هوایی که در معرض آن است تغییر می کند.


درصد رطوبت عسل

همان طوری که اشاره شد چسبندگی زیاد عسل رطوبت را به آرامی از سطح به کل منتشر می کند. مقدار یا درصد رطوبت عسل (حتی در شان) با قرار گرفتن در معرض هوایی با رطوبت کمتر کاهش می یابد.
این عمل با افزایش دمای هوا و رطوبت زدایی مکانیکی امکان پذیر است، برای مثال یکی از محققین برای کاهش رطوبت نسبی عسل با استفاده از دستگاه رطوبت زدا در اتاق خشک کن با دمای ۲۷ درجه سانتی گراد، تا ۳۰% رطوبت را کاهش داد به طوری که رطوبت ۱۳۰ ظرف عسل را طی ۲۳ روز از ۲۱% به ۱۷% کاهش داد، او از جریان هوای گرم نیز به این منظور استفاده کرد.
هرچه دمای هوا قبل از گرم شدن پایین باشد رطوبت نسبی هوای آن کمتر بوده و فرایند رطوبت گیری بهتر انجام می شود.


دستگاه رطوبت گیر عسل

نسبت سطح به وزن عسل عامل کنترل کننده رطوبت بوده به طوری که رطوبت عسل شان از عسل استخراج شده بیشتر است، بدین ترتیب رطوبت پس از استخراج کاهش می یابد.
بنابراین برای ایجاد لایه های نازک عسل نیاز به ابزار مکانیکی داریم، دستگاهی که تحت فشار جو یا محیط خلا باشد. برای کاهش میزان رطوبت عسل استخراج شده دستگاه های دیگری نیز به صورت تجاری وجود دارند.
با توجه به حساسیت عسل در برابر آسیب حرارتی، هنگام طراحی دستگاه های فرآوری باید به وسایل گرمایی توجه ویژه ای شود. دستگاه های موجود به صورت تجربی طراحی شده اند و یا برای بررسی مواد دیگری مثل شیر یا قند به کار رفته اند.

منبع: عسل رودین

عسل خوب چه مشخصاتی دارد

عسل خوب چه مشخصاتی دارد، عسل خوب و طبیعی را چگونه بشناسیم، عسل خوب چیست، خواص و ویژگی های عسل خوب، سوال هایی هستند که ما سعی کردیم در این مقاله بدان بپردازیم.
از جمله مشخصات عسل خوب، خواص آن در درمان بسیاری از بیماری ها می باشد برای مثال عسل خوب و طبیعی یا محلول آن، در کاهش یا درمان علائم عفونت قسمت فوقانی دستگاه تنفس موثر بوده و فواید آن باعث نرمی گلو و کاهش سرفه در بسیاری از انسان ها شده است.
این مطلب تا سال ۲۰۰۷ میلادی مورد قبول عموم متخصصین نبود تا اینکه تاثیرات و خواص دارویی آن در بررسی های بالینی مورد تایید قرار گرفت و با مصرف مناسب عسل خوب ۱۰۵ کودک بیمار بهبود یافتند.

عسل خوب چه عسلی است

عسل خوب چیست؟ سوالی است که اکثر مصرف کنندگان را برای یافتن جواب آن و تشخیص انواع عسل به تولید کنندگان و منابع معتبر ارجاع می دهد.

قندها به طور متوسط ۹۸% مواد جامد عسل را تشکیل می دهند، بنابراین خواص فیزیکی عسل بستگی به نوع و میزان آن ها دارد. ترکیبات شیمیایی عسل نشان می دهند که خواص فیزیکی آن ثابت نبوده و در یک دامنه متغیر است.
بنابراین اگر عسلی طبیعی باشد و مواد تشکیل دهنده آن طبق استاندارد های مواد غذایی بوده و همچنین درصد رطوبت و چسبندگی آن نیز مناسب سلیقه مصرف کننده باشد، می توان آن را عسل خوب نامید.

عسل خوب را چگونه بشناسیم

سوالی که اکثر خریداران از ما دارند این است که عسل خوب را چگونه تشخیص دهیم و در هنگام خرید، آن را از دیگر انواع عسل بشناسیم و با خیال راحت نسبت به تهیه آن اقدام نماییم؟
بهتر است بدانید از مواد موجود در عسل بیش از ۱۸۰ ماده آن شناخته شده است و هرچه انواع عسل ها تعداد بیشتری از این عناصر را داشته باشند، آن عسل خوب تر و پر ارزش تر از نظر غذایی می باشد.
پس انتظار نداشته باشید که با نگاه کردن به ظاهر عسل و یا مزه کردن آن بتوانید خوب یا بد بودن عسل را تشخیص دهید و بهترین راه استفاده از آنالیزهای آزمایشگاهی یا خرید از مراکز و افراد معتبر و با سابقه می باشد.


خواص عسل خوب

خاصیت و خصوصیات یک عسل خوب را می توان در تاثیرات آن بر درمان تعدادی از بیماری ها که تنها با مصرف عسل طبیعی بهبود می یابند، شناخت.
برای مثال عسل خوب و طبیعی دارای تاثیر فوق العاده ای روی سرفه کودکان بوده و در مقایسه با دکسترومتورفان هم در بزرگسالان و هم در والدین خیلی موثر است و به علاوه در بهبود خواب کودکان و بزرگسالان نقش دارد.

ویژگی های یک عسل خوب

بنابراین و با توجه به خواص و ویژگی های آنتی اکسیدانی و ضد میکروبی یک عسل خوب می توان نتیجه گرفت که این ماده طبیعی در صورت استفاده به موقع و مصرف متناوب از بسیاری از دیگر داروها موثرتر می باشد.

فروش عسل خوب

با توجه به آنچه که تا کنون گفته شد، یک نتیجه نهایی را می توان از ماحصل این مقاله گرفت و آن اینکه عسل خوب با سایر عسل های تقلبی از لحاظ ظاهری تفاوت آنچنانی ندارد و از لحاظ طعم و مزه نیز گاها نمی توان آن ها را از هم مشخص نمود.
پس بهترین راه جهت تهیه و خرید فروش انواع عسل خوب، استفاده از فروشگاه ها و محل های عرضه معتبر آن می باشد که با برندهای معتبر به عرضه محصولات زنبورعسل می پردازند.

منبع: عسل رودین

آنزیم های موجود در عسل

آنزیم های موجود در عسل با اهمیت ترین ترکیبات آن می باشند به طوری که اگر عسل طبیعی در شرایط محیطی مناسب نگهداری شود، آنزیم های عسل خاصیت آن را روز به روز افزایش خواهند داد.

آنزیم ها مواد پیچیده ای از پروتئین ها بوده و در سلول های زنده به وجود می آیند. آن ها در فعل و انفعالات حیاتی موجودات نقش مهمی داشته و باعث می شوند که حتی در لوله آزمایش واکنش ها به راحتی انجام شوند، این در حالی است که بشر هنوز نتوانسته هنگام نبودن آنزیم ها این واکنش ها را ایجاد کند.

انواع آنزیم های عسل

آنزیم های مختلفی در عسل موجود می باشد که در این جا از انواع آن ها به شرح اینورتاز، گلوکز اکسیداز و دیاستاز می پردازیم.

اینورتاز عسل

قسمت اصلی آنزیم های عسل توسط زنبورعسل بدان اضافه می شود در عین حال ممکن است اندکی آنزیم های گیاهی نیز در عسل وجود داشته باشد و یکی از دانشمندان نشان داد که اینورتاز از گرده وارد محلول سوکروز نمی شود.

از میان تمام آنزیم هایی که زنبور به عسل می افزاید مهمترین آنزیم عسل، آنزیم اینورتاز می باشد که اینورتاز ساکارز یا سوکروز نیز گفته می شود که ساکارز شهد را به دکستروز و لوولوز تبدیل کرده و محصول جامد و با ثبات تری به دست می آید که کارایی فرآیند عمل آوری عسل را بالا می برد.

این آنزیم از غدد بزاقی زنبور ترشح می شود، مشخص شده که اینورتاز عسل با اینورتاز مخمر متفاوت است.

اینورتاز مخمر مانند اینورتاز گیاهان یک فروکتوزیداز بوده و در اثر حرارت از بین می رود، ولی اینورتاز عسل پس از استخراج به فعالیت خود ادامه داده و به آرامی میزان سوکروز را کاهش می دهد.

مقدار زیاد ساکارز بعضی عسل ها (مرکبات، بعضی شبدرها و غیره) معمولا ناشی از جریان سنگین شهد یا شهد هایی با قند زیاد بوده که با توجه به فشردگی و غلظت مناسب شهد نیازی به کنترل زیاد توسط زنبور ندارد و میزان اینورتاز آن کمتر از سایر عسل ها است.

گاها عسل تازه مرکبات به دلیل سوکروز بالا در بازارهای بین المللی قابل قبول نبوده (حداکثر مقدار سوکروز ۵%) ولی چنانچه به مدت چند هفته یا چند ماه در دمای ۲۴ تا ۳۰ درجه سانتی گراد نگه داری شود اینورتاز طبیعی عسل به فعالیت خود ادامه داده و میزان سوکروز را به سطح قابل قبولی کاهش می دهد.

گلوکز اکسیداز عسل

این آنزیم بسیار جالب بوده و زنبور آن را از غدد شیری خود به شهد می افزاید.

طی عمل آوری شهد، این آنزیم مقدار اندکی گلوکز را اکسیده کرده و به گلوکونولاکتون تبدیل می کند که همان اسید گلوکونیک یعنی اسید اصلی عسل است که باعث ثبات و مقاومت شهد عمل آمده در برابر تخمیر می شود.

همچنین در این واکنش برای هر مولکول گلوکز اکسید شده یک مولکول پراکسید هیدروژن تولید می شود که به ثبات شهد عمل آمده در برابر فساد کمک می کند.

این آنزیم برخلاف اینورتاز در عسل فشرده تقریبا فعالیتی نداشته و برای اندازه گیری فعالیت آن باید عسل را رقیق نمود.

دانشمندان بعد از تحقیقاتی اظهار داشتند که استفاده از این آنزیم یک روش حفاظت از غذا است که بین زنبورهای اجتماعی متداول است، همچنین نشان دادند که تقریبا تمام فعالیت های ضد باکتری یا اینهیبین (این آنزیم در عسل خاصیت باکتری کشی داشته و از رشد باکتری ها جلوگیری می نماید) عسل مربوط به تولید پراکسید هیدروژن است.

دیاستاز عسل

دیاستاز نیز مانند سایر آنزیم ها طی عمل آوری به شهد توسط زنبور اضافه می شود و با حرارت ضعیف شده و از بین می رود ولی چون به سادگی قابل اندازه گیری است، برای تعیین میزان حرارت وارده بر عسل از آن استفاده می شود.

به نظر می رسد این مسئله برای کشورهایی که عسل را حرارت می دهند و خواص ویژه و سلامتی زای آن را کاهش داده یا از بین می برند، ضروری است.

البته این روش دارای مشکلات زیادی است زیرا اولا دیاستاز در عسل های تازه بسیار تفاوت دارد، ثانیا طی ۲۰ سال گذشته مشخص شده که به جز حرارت، ذخیره طولانی عسل نیز میزان دیاستاز را کاهش می دهد.

ذخیره عسل به مدت ۲۰ روز در دمای ۳۰ درجه سانتی گراد به طور متوسط نیمی از دیاستاز عسل را از بین می برد، همانگونه که عسل یک روز در حرارت ۶۰ درجه سانتی گراد، یا ۴٫۵ ساعت در معرض ۷۰ درجه سانتی گراد دیاستاز را از بین می برد.

زنبورداران باید از این موضوع مطلع باشند، زیرا مشتریان آن ها عسلی با حداقل صدمه به میزان دیاستاز آن نیاز دارند.

منبع: عسل رودین

انواع ویتامین های موجود در عسل

عسل طبیعی حاوی ترکیبات مفید مختلف و انواع املاح معدنی، قندها، آنزیم ها، ویتامین ها و … می باشد، که در این مقاله ویتامین های موجود در عسل به طور کامل مورد بررسی قرار گرفته است.

عسل دارای حداقل ۶ نوع ویتامین است که از مهمترین آن ها می توان به ویتامین B1 یا تیامین، ویتامین B3 یا نیاسین، ویتامین B2 یا ریبوفلاوین، ویتامین B5 یا پانتوتنیک اسید، ویتامین B6 یا پیریدوکسین و ویتامین C یا اسید اسکوربیک اشاره کرد.

در این میان مقدار ویتامین C عسل همواره در تمام نمونه های عسل موجود در دنیا، متغیر بوده است و معمولا این میزان کمتر از ۵ میلی گرم در هر صد گرم است.

ولی در بعضی از عسل های ایران، همچون عسل نعناع، این میزان بین ۱۱۸ تا ۲۴۰ میلی گرم در هر صد گرم نیز دیده شده است.

همچنین به نظر می رسد که انواع عسل ها معمولا حاوی ۶% نیاسین و ۳% تیامین باشند که آن نیز همواره برای متابولیسم قند نیازمند است.

درست است که مقادیر ویتامین های موجود در عسل بسیار جزئی هستند و ارزش غذایی چندانی ندارند و علاوه بر آن، این ویتامین ها از طریق مواد غذایی دیگر، بیشتر و بهتر قابل جذب می باشند.

اما چون همین میزان اندک نیز در عسل با کربوهیدرات ها، املاح معدنی و اسیدهای آلی مخلوط شده اند از اهمیت زیادی برخوردار گشته اند.

امروزه اثبات گشته است که مقدار ویتامین های عسل رابطه مستقیمی با میزان گرده گل هایی دارد که در آن عسل موجود بوده و هرچه عسل تصفیه گردد موجب کاهش درصد ویتامین آن می شود و بالطبع عسل با موم یا همان عسل شان، مقوی ترین نوع عسل از نظر ویتامین می باشد.

بنابراین تعداد و مقدار ویتامین های موجود در عسل وابسته به تنوع گرده گل هایی دارد که توسط زنبوران عسل بدان افزوده گشته است.

منبع: عسل رودین

مواد معدنی موجود در عسل

مواد معدنی عسل از جمله ترکیبات مهم موجود در عسل طبیعی بوده که در بعضی از منابع از آن با نام خاکستر نیز یاد می شود.

مواد معدنی موجود در عسل بین ۰٫۰۲ تا ۱ درصد وزن آن را تشکیل داده و عسل تیره نسبت به روشن مواد معدنی بیشتری دارد.

تحقیقی که توسط تعدادی از دانشمندان انجام شده نشان داده است که افزودن عسل به چای رنگ آن را تیره می کند زیرا عسل مقدار زیادی آهن (>40ppm) دارد.

همچنین ثابت شد که در عسل پتاسیم زیادی موجود بوده و میزان سدیم عسل نیز به مراتب کمتر از پتاسیم می باشد.

علاوه بر آنها وجود مواد دیگری از قبیل کلسیم، منیزیم، آهن، مس، منگنز، کلر، فسفر، گوگرد و سیلیس نیز در آن تایید شده است.

منبع: عسل رودین

قندهای موجود در عسل

قندهای عسل بیشترین مواد موجود در عسل طبیعی بوده و همچنین بیشترین نقش را در ترکیبات آن بازی می کنند.

تا اواسط قرن حاضر محققین معتقد بودند که عسل مخلوط ساده ای از دکستروز، لوولوز و سوکروز بوده و ماده کربوهیدرات نامشخصی به نام دکسترین دارد که مشابه دکسترین نشاسته است.

اخیرا محققین مقادیر بسیار کمی از حدود ۱۹ قند را با روش کروماتوگرافی مایع و با استفاده از گاز در عسل یافتند.

بیشتر این قندها در شهد نبوده ولی توسط آنزیم های زنبور و اسیدهای عسل طی فرآوری و ذخیره سازی به وجود می آیند، که علاوه بر آنهایی که اشاره کردیم می توان مالتوز، لاکتوز، ترهالوز، پانوز، سنتوز و … را نیز نام برد.

قندهای عسل

قندهای دکستروز و لوولوز فراوان ترین قندهای عسل بوده (۸۵ تا ۹۵ درصد کل قندها) که شیرینی، انرژی و ویژگی های فیزیکی عسل مربوط به آن هاست.

لوولوز (دی فروکتوز) مسئول ویژگی رطوبت پذیری عسل بوده و حلالیت بیشتری نسبت به دکستروز (دی گلوکز) دارد.

شکرک زدن عسل صرفا جدا شدن بلورهای جامد هیدرات دکستروز از محلول بیش از حد اشباع همان عسل است.

یکی از ویژگی های مهم عسل که تاثیر زیادی بر خواص فیزیکی آن دارد فراوانی لوولوز نسبت به دکستروز بوده که نسبت آن ها بستگی به خصوصیات منبع عسل دارد.

منبع: عسل رودین

عسل خاصیت اسیدی دارد یا قلیایی

عسل اسیدی است یا قلیایی ، این سوالی است که آن را می توان با توجه به آزمایش اسیدیته عسل طبیعی و تعیین سطح آن، جواب داد.

اصطلاح متداول برای سطح موثر اسیدیته مایعات مقدار ph است.

ph مقیاس لگاریتمی است که معرف غلظت یون های هیدروژن در محلول بوده و غیر از میزان اسید، تحت تاثیر سایر عوامل به ویژه مقدار مواد معدنی است.

استاندارد میزان اسیدیته عسل

براساس استاندارد های تعیین شده، میزان اسیدیته عسل را بدین گونه می توان بیان نمود:

ph کمتر از ۷ نشان دهنده حالت اسیدی است؛ اسیدیته عسل معمولا بین ۳٫۲ تا ۴٫۵ و متوسط آن در حدود ۳٫۹ بوده که معادل سطح اسیدیته سرکه ضعیف می باشد.

اسید غالب عسل

بیشترین اسید عسل (یا همان اسید غالب عسل)، اسید گلوکونیک بوده که از دکستروز به دست می آید (گلوکز اکسیداز)، همچنین اسید لاکتیک و اسید پیروگلوتامیک را نیز می توان در عسل یافت.

سال ها پیش عقیده بر این بود که اسید اصلی عسل اسید فورمیک است به طوری که اسیدیته عسل سال ها به صورت درصد اسید فورمیک گزارش می شد.

اسید در عسل

امروزه در قوانین خاص مواد غذایی اسیدیته به صورت میلی اکی والان در کیلوگرم عسل یا meq/kg نشان داده می شود.

اسید گلوکونیک هر نوع عسل عمدتا حاصل فعالیت گلوکز اکسیداز آن بوده که زنبور در حین فرآوری، به عسل می افزاید به طوری که فعالیت گلوکز اکسیدازِ عسل خیلی غلیظ را می توان نادیده گرفت.

بنابراین در پایان مطلب با توجه به آن چه که گفته شد، نتیجه می گیریم که عسل خاصیت کاملا اسیدی دارد و نه قلیایی.

منبع: عسل رودین

هیدروکسی متیل فورفورال یا hmf در عسل

هیدروکسی متیل فورفورال در عسل یا hmf در عسل، از جمله مواد و ترکیباتی می باشد که وجود یا عدم آن در انواع عسل های طبیعی، از معیارهای تشخیص کیفیت عسل محسوب می شود.

از تجزیه مونو ساکاریدها به ویژه فروکتوز در شرایط اسیدی عسل، تولید ترکیب هیدروکسی متیل فورفورال (hmf) آغاز می شود.

به عبارتی فعالیت آنزیم های اینورتاز و دیاستاز در داخل عسل موجب تشکیل این ترکیب شده و در اثر حرارت و گرما نیز فرایند تولید آن تسریع می گردد.

حرارت میزان هیدروکسی متیل فورفورال عسل را افزایش داده و اگر مقدار آن از حد مجاز ۰٫۰۶ تا ۰٫۲ میلی گرم در هر ۱۰۰ گرم عسل افزایش یابد نشان می دهد که عسل حرارت دیده است، این عسل ها معمولا تیره تر بوده و از کیفیت پایینی برخوردارند.

hmf در عسل طبیعی

فرآوری عسل طبیعی به صورت تجاری و گسترده (ذوب کردن، پاستوریزه کردن، عبور از صافی، شیشه کردن، بسته بندی و ذخیره) میزان hmf را به طور متوسط ۰٫۸۵ میلی گرم در ۱۰۰ گرم افزایش داد و در ۷ عملیات فرآوری ساده تر hmf افزایش بیش تری داشت که به طور متوسط ۱٫۵۸ میلی گرم در ۱۰۰ گرم و گاه ۰٫۱۱ تا ۳٫۴۷ بود.

همچنین میزان نتایج hmf در شان عسل طبیعی تازه، به طور متوسط ۰٫۲۷ میلی گرم در ۱۰۰ گرم (بین ۰٫۰۳ تا ۰٫۹۲) بود.

منبع: عسل رودین

انواع رنگ عسل طبیعی

انواع رنگ عسل طبیعی بسیار متنوع می باشد، به طوری که حتی رنگ عسل برداشت شده از کندو بعد از مدتی نگهداری در انبار تا حدودی تغییر می کند، که در ادامه علت ها، عوامل و راه های اندازه گیری آن بررسی می شود.

در مورد ترکیبات رنگ انواع عسل ها اطلاعات کمی وجود داشته و آن نیز مانند سایر ویژگی های عسل بسیار متغیر می باشد.

رنگ عسل کم رنگ کمتر در آب و بیش تر در چربی حل می شود، عکس این مسئله در مورد عسل تیره رنگ صادق است.

رنگ های حلال در چربی طبیعتا از نوع کاروتینوئیدها هستند (حاصل از گیاه).

عسل پس از حرارت دیدن یا ذخیره شدن تیره رنگ می شود.

به طور کلی رنگ و طعم به یکدیگر وابسته اند به گونه ای که غالبا طعم ملایم مخصوص عسل های روشن، و طعم تند برای عسل های تیره است.

دستگاه درجه بندی رنگ انواع عسل

رنگ معمولا یک عامل کیفی در رده بندی رسمی نبوده ولی بعضی کشورها از آن در سیستم رده بندی رسمی استفاده می کنند.

دستگاه درجه بندی عسل از روی رنگ (pfund color grade) در تجارت بین المللی به کار می رود.

در این بین دستگاه طبقه بندی رنگ وزارت کشاوزی آمریکا (usda) و دستگاه تجاری lovibond رسما مورد تایید قرار گرفته است.

جهت استفاده از دستگاه lovibond، ابتدا ظرف کوچک طراحی شده برای این کار را با نمونه عسل تعیین شده برای آزمایش پر می کنیم.

مطمئن باید باشیم که قسمت خارجی آن تمیز و خشک بماند.

سپس دستگاه را روشن کرده و نمونه عسل مورد نظر را در جای طراحی شده بر روی دستگاه جای می دهیم.

و دکمه تست را فشار می دهیم، نتیجه بر حسب mm pfund honey نشان داده خواهد شد.

منبع: عسل رودین